ارزیابی رفتار

آزمون‌های اجتناب رفتاری (BATs) در اصل برای سنجش ترس و اجتناب در افراد مبتلا به هراس تهیه شدند. چند نوع BATوجود دارد که از آن‌ها برای ارزیابی وسواس‌های فکری و عملی استفده می‌شود. در BATتک آزمایه، بیمار را در معرض محرک اضطراب‌انگیز مانند سطل زباله قرار می‌دهند. درمانگر از بیمار می‌خواهد که هرچه بیشتر به آن نزدیک شود و میزان ناراحتی خود را در یک مقیاس واحدهای ذهنی‌پریشانی (SUDs) از 10 تا 100 مشخص سازد. درمانگر رفتار اجتنابی را برحسب مقیاس SUDsو فاصله بیمار از شیء مورد نظر و یا میزان تمایل او به رویارویی با آن در گام‌های بعدی، می‌سنجد.

Subjective Units of Dstress (SUDs) Scale(مقیاس واحدهای ذهنی پریشانی): مقیاسی که از 10 تا 100 درجه بندی می‌شود. نمره ی 10 نشان‌دهنده‌ی خفیف‌ترین سطح اضطراب‌انگیزی و نمره‌ی 100 نشان‌دهنده‌ی قوی‌ترین سطح اضطراب‌انگیزی است. سیستم نمره‌گذاری این مقیاس دقیقاً نشان می‌دهد که بیمار در برخورد با برخی از محرک‌ها در مقایسه با محرک‌های دیگر، تا چه حد آشفته یا پریشان است.

 

 

با توجه به این‌که BATتک آزمایه ممکن ست نتواند دامنه‌ی علایم وسواس‌های فکری و عملی را در یک فرد نشان دهد، در مورد اکثر بیماران لازم می‌آید که از BATچند آزمایه‌ای استفاده کنند. در این رویکرد، درمانگر از بیمار می‌خواهد آزمون اجتناب را در مورد اشیا یا موقعیت‌های مختلفی که د دامنه ترس قرار می‌گیرند، تکرار نماید. BATsسنجشی از ترس و اجتناب را در «زندگی واقعی» بیماران فراهم می‌کند. این نوع سنجش، برای ارزیابی ترس و اجتناب از محرک‌های «آلوده» مرتبط با وسواس‌های شست‌وشو، مناسب است. اما کاربرد آن در موارد وسواس‌های وارسی، تکرار و یا نظم و ترتیب، با اشکالاتی روبه‌روست. مسأله دیگر در ارتباط با BATsاین است که ترس و اجتناب بیمار ممکن است موقعیت‌مدار باشد. مثلاً لمس کردن برخی چیزها در خانه ممکن است در بیمار ایجاد ترس و اجتناب نماید. اما در سایر محیط‌ها مشکلی ایجاد نکند. در این‌گونه موارد، BATرا در خانه و یا در محیطی که علایم وسواسی را ظاهر می‌سازد، انجام دهید.

در یک مطالعه، استفاده از BATدر خانه، به منظور ارزیابی تغییرات مربوط به درمان در کودکان و نوجوانان مورد تأیید قرار گرفته است.

 

 

از نگاه بیمار

درمانگرم را امروز دیدم. سؤال‌های زیادی از من کرد و گفت می‌خواهد به من کمک کند تا بتوانم کنترل زندگی‌ام را به دست بگیرم. می‌دانم که نگرانی‌ام درباره‌ی خانواده، غیرمنطقی است. بنابراین، سعی کرده‌ام این‌قدر کارها را تکرار نکنم. اما هنوز، همه چیز برایم غم‌انگیز است و بسیار خسته‌ام. درمانگرم می‌گوید که باید این پرسش‌نامه را پر کنم و به همه سؤال‌ها درباره‌ی این که هرچند وقت یک بار کارها را انجام می‌دهم و چگونه فکر و احساس می‌کنم، پاسخ دهم. امیدوارم به زحمتش بیارزد.

 

   + فرزانه (ربابه)دریاباری - ٩:۱٧ ‎ق.ظ ; ۱۳٩۱/۱۱/۱٦