اختلال درد Pain disorders

اختلال درد عبارتست از وجود درد در یک یا چند نقطه که کانون اصلی تظاهر بالینی بیماری است. شدت درد به حدی است که اختلال کارکرد اجتماعی، شغلی و ... فرد ایجاد می کند. این درد با اختلالات غیر روانی طبی یا عصبی قابل توجیه نیست. عوامل روانشناختی در شروع، تشدید و یا حفظ نشانه ها نقش مهمی دارند. این بیماران تعمداً و یا از روی تقلید اظهار به درد نمی کنند. بسته به اینکه اختلال درد کمتر یا بیشتر از 6 ماه طول کشیده باشد، اختلال درد را به دو نوع حاد و مزمن تقسیم می کنند. این بیماران یک گروه هم شکل را تشکیل نمی دهند، بلکه برعکس مجموعه ای از بیماران ناهمگون با دردهای مختلف نظیر کمردرد، سردرد، درد آتیپیک صورت و درد مزمن لگن و دیگر انواع درد هستند. درد ممکن است عصبی، عضلانی- اسکلتی، نوروپاتیک، یا تروژنیک و یا متعاقب ضربه باشد.

بیماران دچار اختلال درد اغلب سابقه ای طولانی از مراقبت طبی و جراحی داشته اند. آنها نزد پزشکان زیادی رفته اند و هنگام مراجعه به پزشک درخواست داروهای متعدد را می نمایند و ممکن است مصرانه خواستار جراحی باشند. این بیماران دردشان را عامل همه بدبختی هایشان می دانند. افتراق درد کاملاً جسمانی از درد کاملاً روان زاد ممکن است مشکل باشد، شدت درد جسمانی کم و زیاد می شود و به شدت تحت تأثیر عوامل هیجانی، شناختی، توجه و موقعیت است. دردی که تغییر نمی کند و نسبت به هر یک از این عوامل مقاوم است، احتمالاً منشأ روانی دارد. وقتی درد کم و زیاد نمی شود و حتی بطور موقت هم با مسکن یا انحراف توجه تسکین نیابد، احتمالاً درد روان زاد است.

اختلال افسردگی ماژور در حدود 50تا25 درصد تمامی این بیماران دیده می شود. نشانه های اختلال دیس تایمیا، افسردگی در 100 تا 60 درصد اینها وجود دارد.

درد در اختلال درد معمولاً به طور ناگهانی شروع می شود و ظرف چند هفته یا چند ماه شدت آن افزایش می یابد. پیش آگهی متغییر است. افراد ذیل چه با درمان و چه بدون آن پیش آگهی بدی دارند: کسانی که از قبل مشکلات شخصیتی داشته اند، آنهایی که در جریان دعوی و درگیری هستند یا غرامت مادی دریافت می کنند افرادی که داروهای اعتیاد آور مصرف می نمایند و سابقه طولانی درد دارند.

درمان

بلوکاژ عصبی و اعمال جراحی معمولاً بی تاثیر هستند و درد پس از 18-6 ماه عود می کند.

از تجویز داروهای ضد درد به مدت طولانی و به صورت

PRN خودداری شود.

دارو درمانی

برای دارو درمانی باید به پزشک متخصص روانپزشک (اعصاب و روان) مراجعه نمود

روش های غیر دارویی

الف) بیوفیدبک در میگرن، دردهای عضلانی صورت و سردردهای تنشی استفاده می شود. در این روش پارامترهای فیزیولوژیک از قبیل درجه حرارت، مقاومت الکتریکی پوست و میزان انقباض عضلانی به صورت علایم دیداری یا شنیداری به بیمار ارایه می شود و بیمار از طریق تمرینات ویژه تمرکز ذهنی این پارامترها را تغییر می دهد.

ب) هیپنوتیزم همراه با تلقین.

پ) تحریک اعصاب جلدی با جریانات خفیف الکتریکی.

ت) تحریک ستون خلفی نخاع با جریانات خفیف الکتریکی.

ث) روان درمانی:

- روان درمانی پسیکودینامیک.

- بررسی روابط بین فردی، خانوادگی و زناشویی و اصلاح اختلالات آن.

ج) شناخت درمانی

چ) رفتار درمانی:

- تشویق بیمار به تحریک و فعالیت

- کاهش تقویت رفتار بیمارگونه ( از طریق ترغیب خانواده به عدم توجه به شکایات بیمار و تشویق بهبودی در بیمار).

   + فرزانه (ربابه)دریاباری - ۱:۱٦ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/٩/٢٩