اختلال بدشکلی جسمی، اشتغال ذهنی با نقص تخیلی(مثل بینی بدشکل) یا تحریف مبالغه آمیز یک عیب خفیف و جزیی در ظاهر جسمانی است. برای اینکه این اختلال روانی محسوب شود، باید اشتغال ذهنی سبب ناراحتی عمده بیمار گردد و یا با اختلال در زندگی شخصی، اجتماعی یا شغلی وی همراه باشد. شایعترین نگرانی به عیب های صورت(مثل بینی) مربوط می شود. بیماران در سیر اختلال خود بطور متوسط در مورد چهار ناحیه بدن نگرانی هایی دارند. در جریان ابتلاء بیمار به اختلال مزبور قسمت های مورد نظر ممکن است تغییر یابند. علایم شایع در این بیماران عبارتند از: باور یا هذیان واضح (معمولاً در مورد توجه دیگران به عیب ادعایی بدن)، اجتناب از آینه و سطوح شفاف و یا برعکس نگاه کردن بیش از حد در آینه و کوشش برای پنهان کردن نقص فرضی(با آرایش یا لباس). تقریباً همه بیماران از رویارویی اجتماعی و شغلی دوری می جویند. حدود (یک سوم)بیماران خانه نشین می شوند و(یک پنجم) آنها اقدام به خودکشی می کنند. شروع بیماری معمولاً تدریجی است. بیمار ممکن است برای رسیدگی به مشکل فرضی خود در جستجوی کمک طبی یا جراحی برآید. میزان نگرانی در مورد مسأله ممکن است در طول زمان کاهش یا افزایش یابد، گرچه در صورت عدم درمان این اختلال معمولاً به صورت مزمن درمیآید.

شایعترین سن شیوع بیماری20 تا 15 سالگی است. زنان تا حدودی بیش از مردان گرفتار می شوند. مبتلایان مجرد هستند. بیش از 90 درصد این بیماران دوره ای از فسردگی عمده را در طول زندگیشان تجربه کرده اند. حدود 70 درصد مبتلا به اختلال اضطرابی بوده اند.

درمان

درمان های جراحی، درماتولوژیک، دندانپزشکی تقریباً بدون استثناء ناموفق هستند.

الف) دارو درمانی:

برای دارو درمانی باید به پزشک متخصص روانپزشک(اعصاب و روان) مراجعه نمود.

ب) روان درمانی:

- آنالیتیک

- شناختی - رفتاری

 

   + فرزانه (ربابه)دریاباری - ۱:۱٥ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/٩/٢٩