اختلال دیس تایمیک، اختلالی است مزمن که مشخصه اش وجود علایمی ثابت و یکنواخت است. علایم همان علایم اختلال افسردگی عمده است و محور اختلال وجود خلقی افسرده است که با احساس ناراحتی، اندوه، دلتنگی و بی دلی و دماغی و یا احساس بی علاقگی به فعالیت های همیشگی مشخص می شود. شدت علایم افسردگی در اختلال دیس تایمیک کمتر از افسردگی عمده است. آنچه بیش از همه به نفع تشخیص اختلال دیس تایمیک است، فقدان حملات مشخص و جداگانه است به طوری که خلق افسرده دراکثر اوقات روز و در اکثر روزها به مدت حداقل 2 سال وجود دارد. این خلق افسرده براساس توضیح خود فرد از حالت درونیش و یا مشاهده دیگران اثبات می گردد. در کودکان و نوجوانان خلق می تواند برافروخته باشد. مدت طول بیماری در کودکان حداقل باید یک سال باشد تا تشخیص دیس تایمیک گذاشته شود. همچنین حداقل وجود 2 مورد از موارد ذیل به همراه افسردگی الزامی است. این موارد عبارتند از:

1-کم اشتهایی یا پرخوری.

2-بی خوابی یا پرخوابی.

3-کمبود انرژی یا خستگی.

4-کاهش اعتماد به نفس.

5-ضعف در تمرکز یا دشواری در تصمیم گیری.

6-احساس نومیدی.

این بیماران در طی این دوره 2 ساله اختلال هرگز بیش از 2 ماه علایم مذکور فارغ نبوده اند. و نیز توجه شود که در این دو سال هرگز اختلال حمله افسردگی عمده رخ نداده باشد.

بیماران مبتلا به اختلال دیس تایمیک اغلب زبان پر نیش و کنایه ای دارند. پوچ انگار، غرق در اندیشه، طلبکار و متوقع، شاکی و نق نق کن هستند. اختلال دیس تایمیک در جمعیت عمومی شایع است، به طوری که 5-3 درصد کل افراد به آن مبتلا هستند. این اختلال در زنان زیر 64 سال شایعتر از مردان با هر سن و سالی است. همچنین در افراد مجرد و جوان و کم درآمد نیز این اختلال شایع است.

درمان

الف) روان درمانی:

-شناخت درمانی

-رفتار درمانی

-روان درمانی مبتنی بر بینش

-درمان بین فردی

-خانواده درمانی و گروه درمانی

ب)دارو درمانی

برای دارو درمانی باید به پزشک متخصص روانپزشک (اعصاب و روان) مراجعه نمود.

   + فرزانه (ربابه)دریاباری - ۱:۱۱ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/٩/٢٩