اختلالات‌ سازگاری‌ عبارت‌ است‌ از علایم‌ احساسی‌ یا رفتاری‌ بیش‌ از اندازه‌ در
پاسخ‌ به‌ یک‌ موقعیت‌ استرس‌زا در زندگی‌. در این‌ حالت‌ فرد قادر نیست‌ آن‌ طور
که‌ انتظار می‌رود با تغییرات‌ پیش‌ آمده‌ در زندگی‌ سازگاری‌ حاصل‌ کند، که‌ این‌
امر به‌ نوبه‌ خود باعث‌ خلل‌ وارد آمدن‌ به‌ کارکردهای‌ فرد در زندگی‌ روزانه‌
می‌شود.
ـ علایم‌ شایع‌:
حتماً باید یک‌ عامل‌ استرس‌زا قابل‌ شناسایی‌ وجود
داشته‌ باشد. این‌ عامل‌ استرس‌زا ممکن‌ است‌ خیلی‌ جزئی‌ به‌ نظر آید، مثلاً مقدار
کمی‌ ضرر مالی‌، یا حتی‌ مثبت‌ باشد، مثلاً ارتقای‌ شغلی‌. علایم‌ یا تغییرات‌
رفتاری‌ در عرض‌ 3 ماه‌ از ظهور عامل‌ استرس‌زا به‌ وجود می‌آیند و حداکثر تا 6
ماه‌ پس‌ از رفع‌ عامل‌ استرس‌زا ادامه‌ می‌یابند. اختلال‌ روانی‌ دیگری‌ وجود
ندارد (مثلاً افسردگی‌ اساسی‌، اختلال‌ اضطرابی‌، اختلال‌ شخصیت‌ و غیره‌). علایم‌
و شدت‌ آنها در افراد مختلف‌ عیناً شبیه‌ هم‌ نیستند (نوجوانان‌ و سالمندان‌
معمولاً علایم‌ شدیدتری‌ دارند). در کل‌، این‌ علایم‌ عبارتند از مشکلات‌ خواب‌،
بی‌قراری‌، تحریک‌پذیری‌، از دست‌ دادن‌ تمرکز، خستگی‌، از جا پریدن‌، عصبی‌ بودن‌،
افسردگی‌، اضطراب‌، گوشه‌گیری‌ و خودداری‌. همچنین‌ امکان‌ دارد احساساتی‌ مثل‌
ترس‌، خشم‌، گناه‌ و شرمساری‌، و انکار عامل‌ یا واقع‌ استرس‌زا وجود داشته‌ باشند
(فرد طوری‌ رفتار می‌کند که‌ انگار هیچ‌ اتفاقی‌ نیافتاده‌ است‌).

ـ
عوامل‌ افزایش‌ دهنده‌ خطر:
۱. اهمیت‌ منحصر به‌ فرد واقعه‌ استرس‌زا در زندگی‌
فرد
۲. میزان‌ آسیب‌پذیری‌ فرد به‌ تجربیات‌ استرس‌زا در زندگی‌
۳. میزان‌
نامطلوب‌ بودن‌ تغییراتی‌ که‌ عامل‌ استرس‌زا به‌ وجود آمده‌ است‌.
۴. این‌ که‌
آیا واقعه‌ استرس‌زا به‌ طور ناگهانی‌ رخ‌ داده‌ یا قبلاً انتظار آن‌ می‌رفته‌
است‌.
۵. نبود حمایت‌ مناسب‌ از فرد (مثلاً از طرف‌ خانواده‌، دوستان‌، و نیز
ارتباطات‌ مذهبی‌، فرهنگی‌ و اجتماعی‌)

ـ پیشگیری‌:
راه‌ خاصی‌ برای‌
پیشگیری‌ از آن‌ وجود ندارد.

ـ عواقب‌ مورد انتظار:
معمولاً با
موفقیت‌ در سازگاری‌ با تغییرات‌ زندگی‌ یا پایان‌ واقعه‌ استرس‌زا مشکل‌ خودبه‌خود
حل‌ می‌شود. در مواردی‌ که‌ فرد نتواند خود به‌ تخفیف‌ علایم‌ کمک‌ کند، درمان‌
کمک‌کننده‌ خواهد بود. اختلال‌ سازگاری‌ اصولاً شایع‌ بوده‌ اما معمولاً موقتی‌
است‌.

ـ عوارض‌ احتمالی‌:
۱. اضطراب‌ و افسردگی‌ مزمن‌
۲. مشکل‌
در حفظ‌ روابط‌ یا شغل‌
۳. به‌ دراز کشیدن‌ این‌ گونه‌ مشکلات‌ در نوجوانان‌

۴. روی‌ آوردن‌ به‌ الکل‌ یا مواد مخدر برای‌ غلبه‌ بر علایم‌ و احساسات‌
نامطلوب‌

ـ درمان‌:
مراقبت‌ از خود، روان‌ درمانی‌، و در بعضی‌ از
موارد، استفاده‌ از دارو. انتخاب‌ درمانی‌ بر مبنای‌ شدت‌ اختلال‌ سازگاری‌ و
تأثیری‌ که‌ بر زندگی‌ فرد گذاشته‌ است‌ خواهد بود. خانواده‌ و دوستان‌ فرد
می‌توانند به‌ وی‌ در سازگاری‌ با واقعه‌ کمک‌ کنند. همچنین‌ فرد با کمک‌ آنها
می‌تواند در زندگی‌ خود تغییراتی‌ را به‌ وجود آورد که‌ در آینده‌ بتواند سازگاری‌
بهتری‌ با وقایع‌ زندگی‌ داشته‌ باشد. خود فرد هم‌ می‌تواند روش‌ سازگاری‌ با
واقعه‌ استرس‌زا را فرا گیرد، عوامل‌ استرس‌زا و احساسات‌ خود را در مورد آنها به‌
طور روزانه‌ یادداشت‌ کند، با دوست‌ خود در مورد تجربیاتش‌ صحبت‌ کند، به‌ یک‌
گروه‌ حمایتی‌ بپیوندد، و سلامت‌ جسمی‌ خود را فراموش‌ نکند (رژیم‌ غذایی‌، ورزش‌،
و خواب‌ مناسب‌). روش‌های‌ روان‌ درمانی‌ مختلفی‌ برای‌ کمک‌ به‌ فائق‌ آمدن‌ به‌
اختلال‌ سازگاری‌ موجود هستند و اثربخشی‌ آنها به‌ اثبات‌ رسیده‌ است‌. هر کدام‌ از
این‌ روش‌ها که‌ مورد استفاده‌ قرار گیرد غالباً برای‌ مدت‌ کوتاهی‌ مورد نیاز
خواهد بود. در بعضی‌ از موارد ممکن‌ است‌ خانواده‌ درمانی‌ توصیه‌ شود (از جمله‌
مشاوره‌ زناشویی‌).

ـ داروها:
با توجه‌ به‌ این‌ که‌ اختلالات‌
سازگاری‌ معمولاً کوتاه‌مدت‌ هستند، معمولاً نیازی‌ به‌ دارو وجود ندارد. اما
امکان‌ دارد برای‌ بی‌خوابی‌ یا سایر علایم‌ خاص‌، بسته‌ به‌ شدت‌ آنها، دارو تجویز
شود.

ـ فعالیت‌:
محدودیتی‌ برای‌ آن‌ وجود ندارد. حتی‌ توصیه‌ به‌
داشتن‌ یک‌ برنامه‌ ورزشی‌ منظم‌ می‌شود. فعالیت‌ بدنی‌ به‌ کم‌ کردن‌ اضطراب‌ و
استرس‌ کمک‌ می‌کند.

ـ رژیم‌ غذائی‌:
برای‌ حفظ‌ سلامتی‌ در حد
مطلوب‌، یک‌ رژیم‌ غذایی‌ متعادل‌ داشته‌ باشید.

ـ در این‌ شرایط‌ به‌
پزشک‌ خود مراجعه‌ نمائید:
۱. اگر علی‌رغم‌ شروع‌ درمان‌، علایم‌ بدتر شوند.

۲. اگر شما یا یکی‌ از اعضای‌ خانواده تان‌ علایم‌ اختلال‌ سازگاری‌ را دارید.

۳. اگر دچار علایم‌ جدید و غیرقابل کنترل شده اید. داروهای‌ مورد استفاده‌ در
درمان‌ ممکن‌ است‌ عوارض‌ جانبی‌ به‌ همراه‌ داشته‌ باشند

   + فرزانه (ربابه)دریاباری - ۱:۱٢ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/٩/٥