بدیهی است که پس از شنیدن چنین خبر تکان‌ دهنده‌ای، احساسات طبیعی فرد دستخوش تغییر
و اختلال می‌شود و اندوه و سرگردانی زندگی بیمار را دربر می‌گیرد. گاهی این نوسانات
احساسی به حدی شدید می‌شود که بیمار را در معرض ابتلا به اختلالات و مشکلات روانی
جدی‌ قرار می‌دهد.

اولین نکته‌ای که یک بیمار مبتلا به سرطان پستان باید بداند این است که تنها او
با این مشکل دست به گریبان نیست. در یک مطالعه انجام شده در سال 2006 میلادی از سوی
کارشناسان دانشکده پزشکی دارتموت معلوم شد تقریبا نیمی از افرادی که سرطان پستان به
تازگی در آنها تشخیص داده شده دچار مشکلات احساسی و علائم آشفتگی و اضطراب می‌شوند
که این آمار به لحاظ بالینی، حائز اهمیت است.

پایگاه اینترنتی لایو وایر در
این مقاله منتشر کرد؛ این آمار بدین معنی است که مبتلایان به سرطان پستان علاوه بر
نگرانی و اندوه کلی در مورد ابتلا به این بیماری در معرض ابتلای طولانی مدت به
اختلالات احساسی و روانی نیز هستند.

برخی از مهم‌ترین و شایع‌ترین پیامدهای
روانی ناشی از ابتلا به سرطان پستان عبارتند از:

- آشفتگی احساسی شدید؛ یکی
از شایع‌ترین مشکلات بهداشت روانی در بین مبتلایان به سرطان پستان، آشفتگی احساسی
شدید است که به طور جدی روی زندگی عادی فرد تاثیر می‌گذارد.

- افسردگی حاد؛
آمارها نشان می‌دهد که 11 درصد از مبتلایان به سرطان پستان به افسردگی شدید مبتلا
می‌شوند که یک بیماری روانی محسوب می‌شود و می‌تواند زندگی روزمره فرد را به طور
جدی مختل کند. در این بیماران تشخیص به موقع علائم افسردگی و در نتیجه مراجعه به
روانپزشک ضروری است. مهم‌ترین نشانه‌های افسردگی حاد در مبتلایان به سرطان پستان
شامل تغییر در ظاهر مانند آشفتگی چهره‌ و مردها و یا بی‌توجهی به نحوه لباس پوشیدن،
احساس عمومی غمگینی، هجوم افکار منفی، کاهش فعالیت بدنی، کاهش تمرکز، مشکل در
برقراری ارتباط و احساس گناه و عزت نفس پایین و یا گرایش به خودکشی هستند.

-
اختلال استرس پس از تروما؛ یکی دیگر از پیامدهای روانی ابتلا به سرطان پستان نوعی
اختلال اضطراری موسوم به اختلال استرس پس از تروما یا PTSD است که روی افرادی که
دچار آسیب‌های جسمی جدی شده‌اند، تاثیر می‌گذارد. آمارها نشان می‌دهد که این اختلال
اضطرابی تقریبا در 10 درصد از زنان مبتلا به سرطان پستان مشاهده می‌شود.

-
اختلال اضطراب عمومی؛ این اختلال نیز که در 10 درصد از مبتلایان به سرطان پستان
بروز می‌کند شامل یک احساس عمومی ناآرامی یا ترس است که هر چند به اندازه اختلال
قبلی تهدید کننده نیست اما به نوبه خود آزاردهنده است. مبتلایان به اختلال اضطراب
عمومی بیشتر ساعات روز را نگران هستند و علائم جسمی مانند سردرد و تحریک‌پذیری را
تجربه می‌کنند. کمک گرفتن و مشاوره با یک متخصص بهداشت روانی از مهم‌ترین اقداماتی
است که برای این بیماران توصیه می‌شود. بی‌تردید در وضعیت آرامش امکان کنترل بیماری
و به تعویق انداختن پیشرفت آن بیشتر فراهم می‌شود.

   + فرزانه (ربابه)دریاباری - ۱٢:۳۱ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/٩/٥