استرس های ناگهانی سبب تشدید«تیک های عصبی» می شود

تیک عصبی به انقباضات عضلانی تکراری و سریع که عموما اختیار
کنترل آن از فرد خارج است گفته می شود که می تواند علل ژنتیکی داشته باشد و بر اثر
استرس نیز تشدید شود.

انقباضات عضلانی تکراری و سریعی که در بعضی افراد رخ می دهد و آن ها قادر به
کنترل این حرکات نبوده و در دوران کودکی و نوجوانی نیز بیشتر شاهد بروز آن هستیم
تیک های عصبی نام دارند.

 این تیک ها گاهی با تمرکز و به سختی برای مدتی قابل کنترل هستند و
بعضی از این نوع تیک ها دارای سیر ثابتی هستند یعنی به شدت آن ها افزوده و یا از
شدت آن کاسته نمی شود و این در حالی است که در بعضی از انواع دیگر این نوع تیک ها
با افزایش سن امکان شدیدتر شدن و یا کاهش یافتن شدت بیماری وجود دارد.

تیک های عصبی
به دو دسته ساده و پیچیده تقسیم می شوند که به انواع تیک های صوتی و حرکتی می توان
اشاره کرد.

 

تیک های حرکتی می تواند در ناحیه سر و صورت، بازو و دست ها رخ
دهد؛ همچون گاز گرفتن لب ها، کشیدن انگشت و هم چنین پلک زدن که شایع ترین نوع تیک
های حرکتی به شمار می روند.

 تیک های ناحیه تنه و اندام های فوقانی به صورت تکان دادن
پاها، بالا انداختن شانه و غیره .

 تیک های عصبی
پیچیده را می توان به صورت رفتارهای نظافتی و وسواسی تقسیم کرد.

 شیوع این بیماری بین ۵ تا
۳۰ مورد در هر ۱۰ هزار نفر عنوان شده و افراد زیر ۱۸ سال بیشتر در معرض این بیماری
هستند.

میزان ابتلای به این بیماری در پسرها ۳ برابر بیشتر از دختران است، با وجود این
که این بیماری می تواند جنبه ژنتیک هم داشته باشد ولی استرس های ناگهانی می تواند
موجب تشدید تیک های عصبی شود.

برخی دیگر نیز ترکیبی از تیک های حرکتی و صوتی هستند که نوع تیک ها موسوم به
توره می باشند که معمولا همراه با تحریک پذیری و وسواس همراه هستند که می تواند
موجب رانده شدن فرد از اجتماع شود و این واکنش های اجتماعی منفی فرد را به افسردگی
دچار کند و حتی در بعضی مواقع آن ها را به سوی خودکشی نیز سوق می دهد.

 این نوع تیک های عصبی در افراد بیش فعال هم قابل مشاهده هستند.

 با توجه به این که این نوع تیک ها در ۵ تا ۸ سالگی
دیده می شوند و بعد از چند ماه برطرف می شوند والدین نباید نسبت به آن حساسیت نشان
دهند و می توانند از طریق رفتار درمانی به کاهش استرس کودک و درمان وی کمک کنند.

 تیک های توره در صورت عدم درمان می توانند به حالتی مزمن در فرد تبدیل
شده و به جز تیک های گذرا در سایر تیک های عصبی احتمال بازگشت وجود دارد.

 درمان می تواند از طریق دارو و یا درمان
غیردارویی انجام شود که در درمان دارویی بیمار تحت نظر متخصص مربوطه با دارو درمان
را آغاز می کند و در روش غیردارویی بیمار با رفتار درمانی و کنترل اضطراب و استرس
خود می تواند بیماری را کنترل و درمان کند.

 در بعضی از مواقع لازم است همراه با درمان تیک
های عصبی به درمان افسردگی و بیش فعالی در فرد بیمار نیز پرداخته شود.

   + فرزانه (ربابه)دریاباری - ٥:۱٩ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/٩/۱