اختلال تیک حرکتی یا آوایی
مزمن

این اختلال همچون دیگر
اختلال های تیک به وسیله دوره های افزایش و کاهش و میزان زیاد شدت آن،مشخص می
شود.تیک های حرکتی مرکب و ساده مزمن شایعتر و متداول ترین نمونه های این اختلال به
شمار می رود و در این نوع،بخش بزرگی از تیک ها به ناحیه سر،گردن و اندام های فوقانی
مربوط می شود.

خصوصیت اصلی این اختلال
وجود تیک های حرکتی و آوایی - البته نه همراه با هم-است که هر روز در طول دورهای
بیش از یک سال روی می دهد و باعث تخریب قابل ملاحظه ای در عملکرد اجتماعی،شغلی یا
سایر زمینه های مهم می گردد.

کودکانی که تیک های آنها
در تنه اندام ها ، پیش آگاهی بدتری در مقایسه با کودکانی که تیک های صوتی دارند ،
نشان می دهند.که در جدول زیر ملاک های تشخیصی اختلال تیک مزمن حرکتی یا آوایی ارایه
شده است . 
 

 

جدل6:ملاک های تشخیصی اختلال تیک مزمن
حرکتی و آوایی

الف:تیک های حرکتی و آوایی واحد متعدد(
یعنی،حرکت ها یا آوا های ناگهانی سریع،
              
عود کننده،نا موزون و کلیشه ای )،اما نه هر
دو با هم،زمانی در طول بیماری وجود داشته باشد.

ب:تیک ها بار ها در ضمن روز یا متناوباً در
طول دوره ای بیش از یک سال روی می دهند و ضمن این دوره فاصله های بدون تیک 
بیش از سه ماه  متوالی وجود نداشته باشند.

پ:اختلال موجب نارحتی بارز یا تخریب قابل
ملاحظه ای در عملکرد اجتماعی،شغلی یا سایر زمینه های مهم می
گردد.

ت:شروع قبل از 18 سالگی.

ث:اختلال ناشی از تأثیر فیزیولوژیک مستقیم یک
ماده( مثل محرک ها ) یا یک اختلال طبی
    
 
( همانند بیماری هانتینگون یا التهاب
مغز پس از عفونت ویروسی ) نباشد.

ح:هرگز ملاک های اختلال توره مجدود نداشته
باشد.

 

همه گیر شناسی

از میزان تیک حرکتی و
آوایی مزمن اطلاع چندانی در دست نیست. با این حال شیوع آن 1تا2 درصد آن را در
کودکان تخمین می زنند . در این نوع از تیک نیز پسرهای سنین مدرسه در معرض خطر
بیشتری قرار دارند. در بسیاری از موارد نشانه ها 4تا6 سال ادامه یافته و در اوایل
نوجوانی بر طرف می شوند.

سبب
شناسی

جای پای
عوامل زیستی و ژنتیک ، در این اختلال قویتر از تیک گذرا است . پل و کلمن ( 1988)
نشان داده اند که حدود 50 درصد بستگان مذکر مبتلایان به این اختلال ، به نوعی تیک
مبتلا هستند . درمان خود به خودی  تعداد  زیادی از
مبتلایان به این ا اختلال بعد از4تا6 سالگی به تدریج با از بین رفتن آن در دوره
نوجوانی رخ می دهد. عیار بالای شیوع این اختلال در   
خانواده های مبتلایان ، باعث شده است سبب شناسی این اختلال
نیز علل روانی ، علل عضوی یا ترکیبی از این دو را مطرح سازد.

درمان

درمان تیک مزمن به شدت ،
دامنه ، ناراحتی ذهنی مبتلا ، اثرات تیک در عملکرد تحصیلی و شغلی ، جامعه پذیری
فرد، و احتمال و جود اختلالات توأم بستگی دارد . فنون رفتارهای بخصوص تمرین انبوه و
وارونه سازی در این اختلال نتایج مناسبی فراهم ساخته است . در وهله اول مشاهده فردی
و خانوادگی برای بررسی موارد گفته شده و تقلید مشکلات هیجانی ثانویه ضروری است .

دارو درمانی در این
اختلال نیز به دلیل عوارض جانبی و خطر پیدایش اختلال  حرکتی دیررس
توصیه نمی شود. داروهای ضد اضطراب نیز در درمان این اختلال نیز بی
تأثیرند .

   + فرزانه (ربابه)دریاباری - ۱۱:٤۸ ‎ق.ظ ; ۱۳٩۱/۸/٢٠