دنیس در سال ۱۹۶۳ عقب‌افتادگیِ رشد حرکات انتقالى کودکانى را که در مراکز شبانه‌روزى نگهدارى مى‌شوند در چهار زمینه به شرح ذیل گزارش کرد:
 
- نشستن به تنهایى و به‌طور مستقل
 
- چهار دست و پا رفتن
 
- ایستادن
 
- راه رفتن به تنهایى و به‌طور مستقل
 
در یک مرکز شبانه‌روزی، تنها ۱۵ درصد از کودکان توانستند در فاصلهٔ بین سومین و چهارمین سال تولد خود به‌طور مستقل راه بروند. نامبرده مى‌گوید، اطفال بیشتر اوقات در این مؤسسه به پشت خوابیده بودند و افراد مراقب به ندرت آنها را در وضعیت روى شکم یا نشسته قرار مى‌دادند تا آنها بتوانند به راحتى براى دستیابى به حرکات انتقالى تلاش و کوشش کنند. بولبى (۱۹۷۸) بعد از مرور چهار تحقیق دربارۀ کودکانى که در محیط‌هاى شبانه‌روزى نگهدارى مى‌شدند چنین نتیجه‌گیرى کرد که آنها در مقایسه با کودکانى که در محیط خانواده رشد مى‌کنند از نظر رشد فیزیکی، ذهنی، عاطفی، اجتماعى و سخنگویى عقب‌افتاده هستند.
 
محیط‌هاى محروم مراکز شبانه‌روزى رشد حرکتى را عقب مى‌اندازد، هرچند که ممکن است آثار بدیهى و منفى دیگرى نیز بر روى سایر ابعاد رشد کودک داشته باشد.

   + فرزانه (ربابه)دریاباری - ٢:٠۱ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/٧/۱٢