چه افرادی از ظاهر خود ناراضی هستند؟

تقریبا هر آدمی
جنبه‌هایی از ظاهرش را دوست ندارد و دلش می‌خواهد آنها به‌گونه‌ای دیگر باشند اما
مبتلایان این اختلال اقدامات بسیار زیاد و طولانی مدتی برای اصلاح ظاهر خود انجام
می‌دهند مثلا بارها تحت عمل جراحی قرار گرفته‌اند، دائما رژیم‌های غذایی شدید
می‌گیرند، ورزش‌هایی شدید و متعدد انجام می‌دهند یا قسمت مورد نظر را با لباس یا
آرایش می‌پوشانند.

متاسفانه مطالعات توصیفی در این زمینه، کم است. اکثر
اطلاعات به‌دست آمده در این مورد از معاینات موردی و فاکتورهایی است که فرد شروع
بیماری را به آن نسبت می‌دهد.

به‌نظر می‌رسد در اغلب موارد یک اتفاق باعث
شروع ماجرا می‌شود مثلا دیگران با عبارات خود ظاهر فرد را مسخره کرده و او را آزار
می‌دهند. شاید در 70 درصد موارد شروع علائم در نوباوگی و نوجوانی بوده
است.

این اختلال می‌تواند باعث رفتارهای اجتنابی شدیدی در فرد شود مثلا
انزوا و دوری از آشنایان و خانواده، خودکشی هم چندان غیرمتداول نیست و افسردگی هم
دیده شده است. در بعضی موارد جراحی‌های مختلف و اقدامات متعدد نمی‌توانند اشکالی را
که در ظاهر فرد وجود دارد برطرف کنند.


چه کسانی در
خطرهستند؟

مطالعات در مورد میزان شیوع انجام نشده است. احتمالا به این دلیل
که این اختلال نادر است و شاید بین یک تا دو درصد کل جمعیت و 10 تا 15 درصد بیماران
سرپایی روانپزشکی را شامل می‌شود.

بعضی محققین معتقدند میزان شیوع در حال
افزایش است چون روش‌های تشخیصی رو به بهبود است و مردم نسبت به ظاهر خود وسواس
بیشتری پیدا کرده‌اند. نکته جالبی که در تحقیقات مشخص شده این است که این اختلال در
زنان و مردان بالغ یکسان دیده می‌شود.

این موضوع با داده‌های اختلالات خوردن
در تضاد شدید است چون درآنها ذکر شده 90درصد مبتلایان به اختلالات خوردن، خانم‌ها
هستند. فعلا در مورد میزان دقیق شیوع و ارتباط فامیلی این اختلال مطالعات کافی
نیست.

   + فرزانه (ربابه)دریاباری - ٢:٠٦ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/۳/٢٥